Richard Ashcroft – Lovin’ You

Virgin Records | ★★★☆☆ (3 van 5 sterren)

Door Jan Vranken | Writerz Block

Mea culpa. Dit album lag al sinds begin oktober op mijn bureau te wachten op een luisterbeurt, ergens tussen stapels promoschijfjes en een koffiekop met een verdacht bruine ring. Richard Ashcroft verdient beter dan dit. De man die ons ‘Bitter Sweet Symphony’ gaf, die Noel Gallagher inspireerde tot ‘Cast No Shadow’, die afgelopen zomer zeventig miljoen mensen liet huiveren in de stadions als support act van de herenigde Oasis – hij verdiende mijn onverdeelde aandacht. Ik bied mijn excuses aan.

Lovin’ You is Ashcrofts zevende soloalbum en zijn eerste verzameling nieuw materiaal sinds Natural Rebel uit 2018. Het verscheen op 10 oktober 2025 via Virgin Records en werd geproduceerd door Ashcroft zelf, samen met zijn vaste kompanen Chris Potter en Emre Ramazanoglu. De timing had niet beter gekund: na een zomer lang stadions plat te spelen met Oasis – van Heaton Park tot Wembley, van Cardiff tot Dublin – bereikte het album een keurige tweede plaats in de Britse albumcharts, slechts ingehaald door Taylor Swift. Nummer één in de Record Store Chart. Niet slecht voor een man die de afgelopen zeven jaar vooral heeft zitten nadenken.

Het album opent met ‘Lover’, een track die direct de toon zet voor wat komen gaat. Ashcroft bouwde het nummer rond een sample van Joan Armatradlings klassieker ‘Love and Affection’ uit 1976 – met zegen van de grande dame zelf. Het resultaat is warm, filmisch, bijna R&B-achtig. Het is ook meteen de meest atypische Ashcroft-track die je je kunt voorstellen. Vingerknipjes, strijkers, een bass die je maag raakt. Hier is een man die geen zin heeft in nostalgie, maar ook niet helemaal weet waar hij heen wil.

De grootste verrassing is zonder twijfel ‘I’m a Rebel’, een samenwerking met Mirwais, de Franse producer die Madonna’s Music-tijdperk vormgaf. Het is voluit disco, compleet met falsetstem en pulserende synths. Ashcroft klinkt als Jake Shears die per ongeluk een Daft Punk-nummer heeft ingezongen. Het is gewaagd. Het is onverwacht. Het is ook een beetje vreemd. Je kunt je afvragen of de man die ooit in trance over Wigan liep nu werkelijk op zoek is naar de dansvloer, of dat dit een geval is van midlifecrisis in de studio.

De titeltrack ‘Lovin’ You’ samplet Mason Williams’ Grammy-winnende ‘Classical Gas’ uit 1968 en vermengt dit met hiphopbeats en Ashcrofts karakteristieke rasp. Het doet denken aan zijn vroege werk met The Verve, aan Forth misschien, maar dan door een hedendaagse filter gehaald. Toch voelt het soms als een remix van iets dat al bestond, eerder dan een stap voorwaarts.

Waar Ashcroft het meest tot zijn recht komt, is in de meer ingetogen momenten. ‘Out of These Blues’ is prachtige Americana, met echo’s van Crosby, Stills & Nash en Johnny Cash. ‘Oh L’Amour’ is een slouchy soul-blues die Burt Bacharach zou doen glimlachen. En ‘Fly to the Sun’, de slotnoot, is een akoestische slaapliedje dat zijn stem – verweerd maar nog steeds krachtig – centraal stelt. ‘Love can be cruel,’ zingt hij, en je gelooft hem.

Het probleem met Lovin’ You is niet dat het slecht is – dat is het absoluut niet. Het probleem is dat het nergens echt landen wil. De stilistische sprongen, van country naar disco naar britpop naar soul, voelen soms meer als een man die alle knoppen tegelijk indrukt dan als iemand met een coherente visie. Tracks als ‘Live with Hope’ en ‘Find Another Reason’ zijn prima, maar ze blijven hangen in het niemandsland tussen goed en onvergetelijk. Het zijn de nummers die je overslaat wanneer je het album voor de derde keer draait.

Collega-recensenten waren overwegend positief. Hot Press gaf een 8 uit 10. Louder Than War sprak van ‘reflectie en vernieuwing’. The Quietus, altijd het tegengif, was meedogenloos en vroeg zich af waarom iemand die ‘een miljoen verschillende mensen is van de ene dag op de andere’ niet meer ideeën had. De waarheid ligt ergens in het midden.

Ashcroft heeft niets meer te bewijzen. Twee Ivor Novello’s, elf keer platina voor Urban Hymns, een stem die Noel Gallagher nog steeds ‘geniaal’ noemt. Maar met Lovin’ You lijkt hij eerder te experimenteren dan te excelleren. Het is het werk van een artiest die comfortabel genoeg is om risico’s te nemen, maar niet gedreven genoeg om ze volledig waar te maken. Een solide album. Een prettige luisterervaring. Maar geen meesterwerk. En voor een man van zijn kaliber voelt dat toch als een gemiste kans.

Sorry dat ik het zo lang heb laten liggen, Richard. Maar misschien had het ook niet zoveel uitgemaakt.

WAARDERING: 6.5/10

Uitgelicht: ‘Lover’, ‘Oh L’Amour’, ‘Fly to the Sun’