Boscafé ’t Hijgend Hert in Vijlen bewijst dat echte gastvrijheid nog bestaat
Door Jan Vranken • 13 januari 2026
VIJLEN, Nederland — Er zijn plekken die je vindt, en er zijn plekken die je ontdekken. Boscafé ’t Hijgend Hert, verscholen in de heuvels van Zuid-Limburg op het hoogste punt van Nederland, behoort onmiskenbaar tot de tweede categorie. Hier, waar ooit in 1933 een bescheiden Duits cafeetje genaamd Haus Waldesruhe zijn eerste gasten verwelkomde, is in de loop van bijna een eeuw iets bijzonders ontstaan: de enige berghut van Nederland.
Op een grijze januaridag, terwijl de dooi de laatste restjes sneeuw van de Vijlenerbossen heeft weggevaagd, betreden mijn tafelgenote Pascalle en ik dit etablissement. De warmte die ons tegemoet komt is niet alleen fysiek — hoewel de karakteristieke open haarden zeker hun werk doen — maar vooral emotioneel. Dit is een herberg in de klassieke zin des woords, een plek waar de tijd anders lijkt te tikken.
De menukaart belooft eerlijke streekgerechten, en die belofte wordt ingelost. Ik bestel de uiensoep (€9,50), bereid volgens Frans recept met witte wijn en gegratineerd met kaas. Nu moet ik bekennen: sinds café D’r Pley in Noorbeek — dat heiligdom van de Limburgse uiensoep — in andere handen is overgegaan, had ik de hoop op een fatsoenlijke versie van dit gerecht in de regio bijna opgegeven. De kampioenssoep van D’r Pley, afgeblust met Limburgs bier, zal wellicht nooit geëvenaard worden. Maar wat de keuken van ’t Hijgend Hert op tafel zet, komt verrassend dichtbij.
De consistentie is precies goed: noch te dun, noch dat verfoeilijke maïzena-moeras dat elders zo vaak voor uiensoep moet doorgaan. De kaaskorst heeft bite, smaakt daadwerkelijk naar kaas en niet naar rubberig surrogaat. De keuze voor witte wijn in plaats van de robuuste rode die de Limburgse traditie voorschrijft, is onconventioneel. Het resultaat neigt naar het zoete; een ruigere, aardser ondertoon had het gerecht naar een hoger niveau kunnen tillen. Maar laat ik niet muggenziften: ik was voor het eerst in tijden weer oprecht blij met een uiensoep.
Pascalle kiest wijselijk voor de Ofenkartoffel met zalm (€13,20) — de enige juiste keuze bij dit gerecht, dat hier overigens ‘de klassieker uit de bergen’ wordt genoemd. En terecht, want waar ziet men dit nog op een Nederlandse kaart? De gepofte aardappel arriveert op een bedje van frisse sla, komkommer en tomaat, vergezeld van huisgemaakte tzatziki. Het is een gerecht van disarmerende eenvoud, uitgevoerd met zorg. De zalm is perfect, de tzatziki fris en romig. Soms is dat genoeg.
Het is begin van de week, en hoewel het niet druk is — mensen moeten nu eenmaal werken — is er een gestage stroom van voornamelijk gepensioneerde wandelaars die na hun boswandeling komen bijkomen. Het interieur ademt de sfeer van een authentieke berghut: hout, warmte, gezelligheid zonder kitsch. De bediening is vriendelijk en oplettend, precies zoals het hoort. Geen overdreven drukte, geen afstandelijke professionaliteit, maar oprechte gastvrijheid.
Wij houden het bij koffievariaties — prima bij de lunch — maar voor de bierliefhebber is het goed te weten dat ’t Hijgend Hert bieren schenkt van De Fontein, de ambachtelijke brouwerij uit Stein. Een mooie samenwerking tussen twee Limburgse iconen.
De geschiedenis van deze plek leest als een roman. Van Haus Waldesruhe naar Bosrust, waar in de jaren zestig Belgische gasten met hun accordeons de dansvloer vulden. Via een failliete kinderboerderij in de jaren negentig, tot de wederopstanding in 1999 toen Hank en Anja van der Vleuten vanuit Brabant met drie kleine kinderen dit overwoekerde terrein tot nieuw leven wekten. Sinds 2022 zwaait de tweede generatie de scepter, en zij doen dat met evenveel liefde als hun ouders.
De rekening bedraagt nog geen vijftig euro voor twee — een schappelijke prijs voor wat wij krijgen. Hadden wij ’s avonds gedineerd, langer gezeten, misschien een van die ambachtelijke Hertbieren geproefd bij een wildgerecht van de avondkaart, dan was dit wellicht een negen geworden. Nu is het een ruime acht: een adres om te koesteren, een plek om terug te keren.
Want dat is wat ’t Hijgend Hert uiteindelijk is: niet zomaar een restaurant, maar een bestemming. Een plek waar de reis erheen — door de bochtige weggetjes van het Heuvelland, langs glooiende akkers en dichte bossen — deel uitmaakt van de ervaring. De enige berghut van Nederland vraagt misschien wat moeite om te bereiken. Maar eenmaal aangekomen, begrijp je waarom al die wandelaars hier al bijna een eeuw komen hijgen.
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
BEOORDELING: 8/10
━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━
Boscafé ’t Hijgend Hert
Harles 23, 6294 NG Vijlen
Tel: +31 (0)43 306 24 99
Open: 365 dagen per jaar, 10:00 – 21:00
Prijzen: Soepen €9,50 – €11,70 | Lunchgerechten €13,20 – €21,80
Reserveren: Aanbevolen in het weekend
Writerz Block 
Plaats een reactie