Hoe Marokko alles probeerde en toch verloor — want karma is een bitch
Door Jan Vranken | Writerz Block | 19 januari 2026
Laat me vooraf duidelijk zijn: dit is geen objectief verslag. Ik ben Senegalees fan, al meer dan veertig jaar. Ik heb de Teranga Lions zien groeien van nobele verliezers naar continentale kampioenen. En wat er gisteravond in Rabat gebeurde, was meer dan een voetbalwedstrijd. Het was kosmische gerechtigheid in actie.
Het hele toernooi in één woord: manipulatie
Marokko wilde deze Afrika Cup winnen. Tot daar niets mis mee. Maar de manier waarop ze dat probeerden te bereiken, tart elke beschrijving. Het begon al in de groepsfase, toen Mali-coach Tom Saintfiet klaagde over ongelijke arbitrage. Het ging verder toen Zuid-Afrika’s Hugo Broos alarm sloeg over de trainingsfaciliteiten die gastlanden kregen toegewezen. En het bereikte een absurd hoogtepunt in de halve finale tegen Nigeria, toen Stanley Nwabali’s handdoek herhaaldelijk werd gestolen door ballenjongens, stewards, en zelfs een Marokkaanse official die het veld op rende.
ESPN trok de vergelijking met Argentinië’s manipulatie van het WK 1978. En eerlijk? Die vergelijking is niet overdreven.
De handdoeken-oorlog: wie weet wat erin zat?
Het klinkt te absurd om waar te zijn, maar in de finale werd Edouard Mendy’s handdoek het doelwit van een georkestreerde campagne. Reserve-keeper Yehvann Diouf moest letterlijk de handdoek bewaken terwijl zijn collega het doel verdedigde. Ballenjongens probeerden hem te grijpen. Marokkaanse speler Ismael Saibari blokkeerde Diouf fysiek. En Achraf Hakimi — de Afrikaanse Voetballer van het Jaar, nota bene — werd op camera betrapt terwijl hij Mendy’s handdoek over de reclameborden gooide.
Waarom die obsessie met een handdoek? Keepers gebruiken handdoeken om hun handschoenen droog te houden — cruciaal op een regenachtige avond in Rabat. Maar de vraag die niemand durft te stellen: wat als het niet alleen ging om de handdoek weg te halen? Wat als ze iets wilden toevoegen? In een toernooi waar niets meer verbaasde, is zelfs die vraag niet paranoïde meer.
Na afloop postte Diouf een Instagram-story met zijn medaille én de bewuste handdoek: “Daar is ze dan.” Nwabali’s boodschap aan de Marokkaanse fans was nog mooier: “Gebruik mijn handdoek om jullie tranen af te vegen.”
De Congolese scheidsrechter: incompetent of omgekocht?
Jean-Jacques Ndala uit Congo floot de finale. En als hij niet omgekocht was, deed hij in ieder geval verschrikkelijk zijn best om het erop te laten lijken. In de 92e minuut scoorde Ismaïla Sarr voor Senegal — een zuivere goal na een kopbal van Abdoulaye Seck. Afgekeurd wegens een duw tegen Hakimi. Geen VAR-interventie.
Zes minuten later gaat Brahim Díaz naar de grond na minimaal contact met El Hadji Malick Diouf bij een corner. Nu komt de VAR wél in actie. Penalty Marokko. In de 98e minuut van een 0-0 finale.
Twee identieke situaties. Twee tegenovergestelde beslissingen. Beide in het voordeel van het gastland. Toeval bestaat, maar dit was geen toeval.
De walkout: rebellie of zelfrespect?
Coach Pape Thiaw gaf zijn spelers opdracht het veld te verlaten. De internationale pers noemde het “beschamend voor Afrika.” Walid Regragui zei dat Thiaw “Afrika niet eert.” Maar laten we even eerlijk zijn: wat Senegal deed was weigeren zich te laten vernederen.
Dit was niet zomaar een reactie op twee arbitrale beslissingen. De Senegalese bond had twee dagen eerder al formele klachten ingediend: geen adequate beveiliging bij aankomst (de spelers moesten zich tussen het publiek begeven op het station van Rabat), een ondermaats hotel, een trainingscomplex dat ze moesten delen met Marokko, en slechts een handvol tickets voor Senegalese fans in een stadion van 69.500 plaatsen.
De walkout was geen impulsieve reactie. Het was de druppel na een emmer vol provocaties.
Sadio Mané: de volwassene in de kamer
Terwijl zijn teamgenoten naar de kleedkamer liepen, bleef Sadio Mané op het veld. Zijn laatste Afrika Cup — hij heeft aangekondigd na het WK te stoppen — en hij weigerde het zo te laten eindigen. Hij sprak met oud-bondscoach Claude Le Roy, ging naar de kleedkamer, en overtuigde niet alleen zijn medespelers maar zelfs coach Thiaw om terug te keren.
“De wereld keek toe,” zei Mané achteraf. “Ik verlies liever dan dat zoiets ons voetbal overkomt.” Na veertien minuten chaos keerde Senegal terug. En toen kwam karma.
De panenka van de arrogantie
Brahim Díaz, topscorer van het toernooi, stapte naar de stip. Vijf goals in vijf wedstrijden. De held van Marokko. De man die 50 jaar wachten kon beëindigen met één trap tegen de bal.
Hij koos voor een panenka. Een arrogant wippertje, bedoeld om Senegal te vernederen na alle chaos. En hij schoot hem recht in de armen van Edouard Mendy.
De beelden zijn onvergetelijk: Díaz die de bal kust voor hij schiet. De zachte, respectloze poging. Mendy die de bal simpelweg opvangt als een oefenballetje. De stilte in het stadion van 66.000 Marokkaanse fans.
Sommige journalisten speculeerden zelfs dat Díaz expres miste — als een soort fair play-gebaar na alle controverse. Ik geloof daar niets van. Dit was pure overmoed die werd afgestraft. Karma. Is. Een. Bitch.
Pape Gueye en de eerste goal ooit
Vier minuten na het begin van de verlenging haalde Pape Gueye uit van buiten het strafschopgebied. Een prachtige knal in de kruising. 1-0 Senegal.
Weinigen weten dit, maar het was de eerste goal ooit van Senegal in een Afrika Cup-finale uit open spel. In hun vier finales — 2002, 2019, 2022, en nu 2025 — hadden ze nooit eerder gescoord in reguliere speeltijd. De titel in 2022 kwam via penalty’s. Nu was er eindelijk een echte goal. En wat voor één.
Idrissa Gana Gueye vatte het perfect samen: “Allah heeft ons deze overwinning gegeven, want Allah slaapt niet en Allah ziet alles.”
De Fair Play Award: de ultieme ironie
Na afloop kreeg Marokko de Fair Play Award van de CAF. Je leest het goed. Het land dat handdoeken stal, ballenjongens inzette als saboteurs, en profiteerde van arbitrage die minstens verdacht was, kreeg de prijs voor sportiviteit.
Het is de perfecte afsluiter van een toernooi dat in alle opzichten werd ontsierd door de obsessie van het gastland om te winnen — koste wat kost. Ze kregen hun Fair Play-trofee. Wij kregen de echte.
Het beste team won
Uiteindelijk is dit wat telt: het beste voetballende team won. Senegal domineerde de balbezitting. Senegal creëerde de betere kansen. Senegal had de goal die werd afgekeurd. En Senegal scoorde de enige echte goal van de wedstrijd.
Marokko mocht dan alles hebben geprobeerd — de trainingsomstandigheden saboteren, de arbitrage beïnvloeden, handdoeken stelen, de tegenstander uitputten met controverses — maar voetbal laat zich niet kopen. Niet op deze avond.
De Teranga Lions zijn voor de tweede keer in drie edities kampioen van Afrika. Sadio Mané beëindigt zijn Afrika Cup-carrière met een tweede titel. En ergens in Rabat huilt Brahim Díaz nog steeds over een panenka die symbool staat voor alles wat er mis was met dit toernooi: te veel arrogantie, te weinig respect.
Karma kwam. Karma zag. Karma won.
Allez les Lions. 🦁🇸🇳
Writerz Block 
Plaats een reactie