DELINQUENT HABITS – EL RITMO

Albumrecensie door Jan Vranken

2025 was het jaar van de grootse oldschool comebacks. Xzibit keerde na dertien jaar terug met Kingmaker, zwaar gesteund door Conor McGregor’s Greenback Records en voorzien van features van Dr. Dre, Ice Cube en Busta Rhymes. Nas voltooide eindelijk zijn langverwachte samenwerking met DJ Premier in Light-Years, onderdeel van Mass Appeal’s legendarische Legend Has It… serie. Grote namen, grote labels, grote verwachtingen. En toch is de meest geslaagde comeback-plaat van het afgelopen jaar niet afkomstig van een major, maar van een bescheiden onafhankelijk label. Delinquent Habits, dertig jaar na hun doorbraak, laten met El Ritmo horen dat authenticiteit en vakmanschap zwaarder wegen dan marketing en megadeals.

Van opener ‘Me & The Boys’ tot afsluiter ‘LA Piazza’ is El Ritmo precies wat de titel belooft: puur, onversneden ritme. Dit is een album dat draait om de groove, de vibe, het kloppende hart van de straat. Ives Irie’s flow is nog altijd messcherp en zijn stem heeft die karakteristieke lome dreiging die hij al in 1996 op ‘Tres Delinquentes’ perfectioneerde. Producer DJ Invincible blijft trouw aan het klassieke Delinquent Habits-geluid maar injecteert net genoeg moderne smaak om het geheel fris te houden zonder de ziel te verliezen. De productie balanceert perfect tussen traditionele funk-samples, mariachi-horens en hedendaagse boom-bap, en het resultaat is gewoonweg verrukkelijk.

Het absolute hoogtepunt is ‘Ritmo’ featuring Sick Jacken van The Psycho Realm. Deze samenwerking tussen twee iconen van de LA underground is precies wat je zou verwachten en tegelijk zoveel meer: rauw, authentiek en doorspekt met die typische West Coast-energie die je in het DNA voelt. Sick Jacken brengt zijn donkere, bijna sinistere flow die perfect contrasteert met Iries meer ontspannen delivery. Het nummer doet denken aan de gouden jaren van Latin hip-hop, toen groepen als Psycho Realm, Cypress Hill en natuurlijk Delinquent Habits samen de Latino-gemeenschap een stem gaven. Dit is geen nostalgie – dit is tijdloos vakmanschap.

‘Canta No Llores’ verdient evenveel lof. Als eerste single gaf het een perfecte voorproef: opbeurend, dansbaar, met een opvallend akoestisch gitaarrif dat zich naadloos mengt met de typische blaasinstrumenten. De boodschap – ‘zing, huil niet’ – is simpel maar krachtig, een mantra voor veerkracht die aansluit bij de strijd en de trots van de Chicano-gemeenschap die Delinquent Habits altijd al heeft vertegenwoordigd. Dit nummer blijft dagen in je hoofd hangen.

‘This World’, featuring Reverie, toont de existentiële diepgang van het album. Over een soulvolle beat reflecteert Ives op het leven in de barrio, de struggles van zijn mensen en de zoektocht naar perspectief. Het is een moment waarop El Ritmobewijst meer te zijn dan alleen partyvibe. ‘Groove Slow’, met zijn bijna vier minuten de langste track, neemt de tijd om een hypnotische sfeer op te bouwen die doet denken aan de klassieke G-funk maar dan met die onmiskenbare Latino-twist. Je voelt de Californische zon, de lowriders, de hele cultuur in elk balkje.

Ook ‘Day One’ en ‘Burn Up’ leveren precies wat fans van deze groep verwachten: strakke beats, catchy hooks en die eeuwige mix van Engels en Spaans die zo vloeiend is dat je vergeet waar de ene taal eindigt en de andere begint. ‘Take Flight’ heeft een opwaartse energie die perfect werkt voor de openingstrack van je workout-playlist, terwijl ‘False Preacher’ net genoeg edge heeft om interessant te blijven zonder in clichés te vervallen.

Met slechts 34 minuten is El Ritmo compact, maar dat is juist de kracht. Waar Xzibit’s Kingmaker met zijn twintig tracks soms doorschoot en Nas’ Light-Years met zijn vijftien nummers uitgebreid filosofeerde, houdt Delinquent Habits het kort en krachtig. Geen filler, geen onnodige interludes, geen eindeloze skits. Gewoon elf solide tracks die je van begin tot eind kunt draaien zonder ook maar één keer op de skip-knop te drukken.

Natuurlijk is niet elk nummer een instant-klassieker. Sommige tracks zoals ‘Enjoy The Rays’ blijven net iets te veilig in de gebaande paden, maar zelfs op hun zwakste momenten is Delinquent Habits nog steeds leuker om naar te luisteren dan de helft van wat er tegenwoordig uitkomt. En laten we eerlijk zijn: in een tijd waarin Latino-artiesten als Bad Bunny en J Balvin het wereldwijde podium domineren met gepolijste pop-rap, voelt Delinquent Habits’ getrouwheid aan de mid-nineties underground-esthetiek niet conservatief maar rebels. Dit is authentiek tot op het bot.

Wat El Ritmo zo bijzonder maakt in vergelijking met de andere grote comebacks van 2025, is de afwezigheid van nostalgie als marketingtool. Xzibit had Dr. Dre nodig om relevantie te claimen, Nas leunde zwaar op de Illmatic-mystiek met DJ Premier. Delinquent Habits daarentegen doen gewoon wat ze al dertig jaar doen: lekker in de pocket blijven, hun cultuur eren en platen maken die écht swingen. Voor iedereen die heimwee heeft naar de tijd dat hip-hop nog samples uit Herb Alpert’s ‘The Lonely Bull’ pikte en er goudklompjes van maakte, is dit album niet alleen een welkome thuiskomst – het is de beste herinneringen dat sommige dingen gewoon nooit oud worden.

El Ritmo bewijst dat Delinquent Habits na dertig jaar nog steeds relevanter is dan ooit, niet omdat ze de trends volgen of zich laten ondersteunen door celebrity-investeerders, maar omdat ze vasthouden aan wat hen uniek maakt. Dit album is een viering van culturele trots, vakmanschap en de onverwoestbare kracht van goede muziek. En verdorie, wat is dit een geweldig lekkere plaat.

Conclusie: Terwijl de rap-legendes van de grote labels in 2025 hun comeback probeerden te vieren met wisselend succes, komt de meest geslaagde terugkeer uit onverwachte hoek. El Ritmo is het bewijs dat je geen miljoenenbudget nodig hebt om een tijdloos album te maken – alleen talent, passie en respect voor je roots. Delinquent Habits levert af waar andere veteranen faalden: een album dat zowel feest als statement is, dat oud en nieuw verbindt zonder ook maar een seconde geforceerd te klinken. Dit is hoe je een jubileum viert.(8.0/10) (okwow)